Ábendingar
Börn eru beitt misrétti. Allir halda að krakkar séu heimskir og vitlausir, það hlustar enginn á okkur og öllum virðist sama. Það er ekki fyrr en við reynum að drepa okkur (af þeirra völdum) sem fullorðna fólkið vill hlusta. Okkur finnst þau ekki hlusta á okkur þegar við tölum saman, allir að horfa á sjónvarpið og enginn nennir að tala... samt segir fólk að við viljum ekki tala, það er út af því að þegar við viljum tala þá eru þau ekki tilbúin að ræða málin... þetta líf er líka erfitt fyrir okkur, það er ekki bara til unglingavandamál heldur fullorðinsvandamál útaf því að þeir skilja okkur ekki því að þau eru annað að gera þegar við reynum að tjá okkur... Við reynum að láta okkur líða vel og bæla niður þessa vanlíðan með því að drekka okkur full og nota fíkniefni. EN einsog ég sagði það eru allir góðir við man þegar maður er veikur eða á einhvað erfitt. Þá vilja allir hlusta en það er bara of seint...
15 ára stúlka
Ég stunda leikhús, bíó, bókasöfn og hlusta á tónlist. Mér finnst hinsvegar mjög asnalegt að ekki sé til nema eitt kaffihús fyrir börn yngri en 21 árs sem þau mega vera á eftir 21 á kvöldin þar sem útivistar tíminn er til miðnættis. Oft langar mér og vinum mínum til að setja niður yfir kakóbolla eða kókglasi og spjalla saman. Og þar sem Súfistinn (eina kaffihúsið sem við megum koma á) er mjög vinsælt kaffihús þá er bara erfitt að setjast og ekki mikið um plásið. Yfirleitt endar þetta með því að við höngum út í sjoppu og sitjum á gólfinu. Mér finnst líka að ungt fólk fái meira framboð á að koma sinni eigin list og menningar afurðum sem þau gera á framfæri. Ungt fólk er mjög virkt en fær bara ekki að njóta sýn nógu vel. Nóg er til af krökkum sem eru góð að teikna, taka ljósmyndir, gera stuttmyndir. Og held ég að það mætti vera meira til af stöðum þar sem ungt fólk getur komið sinni list á framfæri. Ég er þá ekki að tala um að Jón Jónsson 12 ára strákur úr Vesturbænum fái að hafa heilan sal á listasafni íslands heldur yrði krökkum boðið að sýna það sem þau gera eina mynd eða svo einhverstaðar. Og öðrum börnum yrði boðið að skoða það gegn vægu eða engu gjaldi. Það er alltof dýrt að ætla vera virkur í því að fylgjast með menninguni fara í leikhús, bíó, myndlistarsýningar það hefur marg sýnt sig að þetta ræktar hugann í stað þess að unglingar hafi það eitt að gera um helgar að fara í partý afþví það er eina sem kostar lítið og stendur krökkum til boða. Núna hugsar þú líklega að þau ættu nú frekar að mæta í félagsmiðstöðvar en það verður bara leiðindagjarnt og ágætt að gera eitthvað annað svona inn á milli. Allt helst þetta í hendur og meðal aldur fólk sem fer í leikhús er ábyggilega yfir 45 árin. Því í þau fáu skipti sem ég fer í leikhús á sýningar sem eru ekki með þeirri yfirskrit "barnasýningar" þá er maður umkringdur gömlu fólki. Það virðist oft gleymast í öllum kosningarloforðum sem þingflokkar setja fram hagsmunir ungafólksins. Ástæðan er einföld, þeir hafa bara ekkert að gera með okkar hagsmuni afþví við getum ekki greitt þeim atkvæði og þar af leiðandi er algjör óþarfi að eyða tímanum í að hugsa hvað er ábótta vant fyrir yngri kynslóðina. Það má ekki gleyma því að við erum fullorðið fólk framtíðarinnar. Og þar af leiðandi skiptir engu máli að það séu enginn barnaverð í strætó, leikhús, listasöfn. Við erum bara börn, hvað græða alþingismenn á okkur ? Nákvæmlega Ekkert. Mér finnst við ættum að geta nýtt okkur betur ungmennaráðin sem eru í öllum bæjarhlutum og umboðsmann barna til að koma okkar skoðunum á framfæri út í þjóðfélagið.
Drengur
Ég er mikið búin að vera að vellta því fyrir mér afhverju er neysla dóps orðin svona mikil á Íslandi og afhverju er ekki tekið harðar á þessu því að ég veit að það er hægt ef viljinn er fyrir hendi. Flest allir gömlu vinir mínir úr grunnskóla eru að prufa að nota dóp og sumir lengra sokknir inní þetta en aðrir og svo veit ég líka um eina manneksju sem er byrjuð að selja á fullu. .... Og svo er líka það að það er eins og foreldrarnir séu ekkert að fatta að meiri hlutinn af unglingum á mínum aldri eru að fikta og prufa að nota dóp og sumir eru svo djúpt sokknir að þeir komast ekki framm úr rúminu á morgnanna nema að fá sér eina línu. Ég er sjálf ekki í þessu og þess vegna veit ég ekki alveg hvernig þetta virkar en mjög góð vinkona mín er byrjuð að taka þátt í þessu og því frétti ég frá henni að það séu alltaf fleiri og fleiri að prufa þetta og séu í þessu en ég hef ekki prufað þetta sjálf þannig að ég veit ekki alveg hvernig þetta virkar.
17 ára stúlka
Þetta er ekki beint spurning heldur bra svona áminning fyrir fullorðna og þá sem koma að málum barna og unglinga... ég vil líka byrja á þvi að afsaka allar þær stafsetningar og málfræði villur sem eiga eftir að koma... en ég er bra unglingur og skrifa svona... Þannig er mál með vexti að þegar ég var lagður í einelti í 6 og 7 bekk.. og það var ekkert gert fyrr en mamma fór einhvað að spá í afhverju ég væri svona leiður og hafði misst allan áhuga á skóla og þá var eineltið stoppað. Ekkert meira gert í því, bara "nú eru allir hættir að vera vondir við þig, farðu bra í skólann og hættu þessu væli"... Ég vil bara svona taka það fram að á þessu tímabili talaði ég varla við pabba minn... nema þegar hann var að skamma mig. Eftir þessa 2 vetur þá byrjaði ég sennilega að sökkva svoldið í þunglyndi... en það tók enginn eftir neinu og allt hélt áfram. Svo skeði ekkert mikið nema bara ég hélt áfram að fá meira og meira ógeð á skólanum og fór að skrópa og það smátt og smátt tókst.. þangað til að í 10 bekk þá hætti ég bara að mæta og skrópaði í kanski 2 vikur ef ég nennti ekki í skólan og það var tekið á því með því að reka mig úr skólanum í viku.... hver var tilgangurinn með því?... hefði ekki verið nær að reyna að skoða aðeins afhverju ég mætti ekki? Á þessum tíma var ég líka farinn að leiðast útí smá glæpi eins og búðahnupl og svoleiðis vitleysu.. síðan kynntist ég stelpu og varð voða happy en svo ári seinna þá hættum við saman og þá sökk ég geggt langt niður í þunglyndi.. og þá var ég kominn útí svoldið alvarlegri glæpi.. og ég var líka farinn að skera hendurnar á mér svoldið illa... svo kom að því að ég reyndi að drepa mig nokkrum sinnum og þá var farið með mig til læknis og ég greindur þunglyndur... þá fékk ég lyf til að líða betur og þá fyrst fór pabbi minn að tala við mig almennilega aftur.... ég er búinn að fara á Bugl í meðferð og ég er búinn að fara í langtímameðferð úti á landi og vera á fósturheimili..... Það sem ég vildi koma á framfæri með þessarri sögu er að ef ekkert er gert strax þá vex þetta og vex.... það mátti ekki miklu muna að ég hefði drepið mig!!!! þannig að mín orð eru bra: fylgist með krökkunum... líka skólakerfið ekki bara reka þau heim!!!!
17 ára drengur
Mér finnst að það ætti ekki að vera danskennsla í skólanámskrá. Óvinsælu krakkarnir sem eru ekki boðnir upp þjást af litlu sjálfsáliti allan tímann og eru lengi að jafna sig á eftir. Ég tala af eigin reynslu!
13 ára stúlka
Prentvæn útgáfa